ATL (Acute Training Load)
Krocząca średnia Twojego dziennego obciążenia treningowego z ok. tygodnia — miara tego, ile zmęczenia niesiesz teraz.
Acute Training Load (ATL) to krótkoterminowy odpowiednik Chronic Training Load (CTL) — krocząca, ważona średnia dziennego Training Stress Score, ale z okresu ok. tygodnia zamiast ok. sześciu. Tam gdzie CTL zmienia się powoli i reprezentuje skumulowaną formę, ATL zmienia się szybko: rośnie gwałtownie podczas ciężkiego bloku treningowego i szybko spada, gdy objętość lub intensywność maleje.
Co znaczy różnica między CTL a ATL
Odjęcie ATL od CTL daje liczbę czasem nazywaną Training Stress Balance (TSB), potocznie "formą". Mocno ujemne TSB — ATL wyraźnie powyżej CTL — oznacza, że ostatni trening był cięższy, niż ciało zdążyło się jeszcze zaadaptować, co objawia się zmęczeniem: ciężkimi nogami, płaską mocą, treningiem, który powinien być łatwy, a nie jest. To nie jest automatycznie coś złego w trakcie bloku treningowego — pewne skumulowane zmęczenie to normalny koszt budowania formy. Problemem staje się dopiero wtedy, gdy nigdy nie dostaje szansy, żeby się rozliczyć.
Dlaczego to dokładnie to, czym zajmuje się taper
Taper działa przez celowe obniżenie objętości treningowej, tak żeby ATL spadało szybciej niż CTL — CTL z założenia opada powoli, więc dobrze zaplanowany taper pozwala zmęczeniu zniknąć, gdy forma jest wciąż w dużej mierze nienaruszona. To cały mechaniczny sens tapera: nie odpoczynek, bo odpoczynek jest przyjemny przed startem, tylko celowe zamknięcie różnicy CTL–ATL, żeby zawodnik stanął na linii startu z formą, którą zbudował, i bez zmęczenia, które ją maskowało.
Częsty błąd
Zawodnicy czasem odczytują duży spadek świeżości (mocno ujemne TSB) jako sygnał, że coś jest nie tak, i w panice odpuszczają trening w środku bloku, choć to często po prostu oczekiwany stan w trudnym tygodniu. Użyteczne jest nie ATL z jednego dnia, tylko trend — i to, czy następujący po nim taper faktycznie dostanie szansę, żeby to rozliczyć przed dniem startu.